Bedankt voor je bezoek aan Youth Leaders Academy NL! Ik hoop dat je de tijd neemt om even rond te kijken want er is hier veel info te vinden. Je kunt je natuurlijk ook gewoon even op mijn blog abonneren zodat je verzekerd bent dat je niets mist!
Over een ruime maand ga ik weer naar Engeland om voor de derde keer de Britse Youthwork Summit te bezoeken die dit keer in Birmingham plaatsvindt (18 mei – het Pinksterweekend). De vorige twee keer waren echt ontzettend goed, dus ik kijk ernaar uit om er weer heen te gaan. Het is natuurlijk even een onderneming vanuit zuid-Duitsland, maar het is echt de moeite waard, zowel voor de inhoud als voor de contacten.
De Youthwork Summit (afgekort YWS) is een conferentie in TED stijl, dus met veel kortere toespraken. Ik mag die afwisseling wel en je krijgt zo in één dag een hele lading indfo over je heen waar je laterop kauwen kunt. De ‘early days’ zijn ook altijd geweldig. Het eerste jaar was Mark Yaconelli er met een ‘Ignatian Retreat’. Dat was echt indrukwekkend en ik heb dingen geleerd die ik tot op de dag van vandaag nog gebruik. Vorige keer was Mark Oestreicher er en die is fenomenaal, ik had nog wel een paar dagen naar hem kunnen luisteren. Verder lezen…
Dichter Shane Koyczan heeft van zijn verdrietige ervaringen met gepest worden in zijn kindertijd een ‘prachtige’ video gemaakt. De combinatie van de dramatische woorden en de beelden erbij maakte dat ik een paar keer iets moest wegslikken…maar misschien was dat ook omdat ik er veel in herkende van mijn eigen ervaringen met pesten.
Vorig weekend was ik voor het eerst op de Simply Youth Ministry Conferentie in Indianapolis. Dat was een enorme beleving en ik wil graag iets van mijn ervaringen met jullie delen. Ik zal ook wat meer foto’s dan anders posten om jullie een idee te geven hoe het was.
De reden voor mij om te gaan was dat ik sinds ik Youth Leaders Academy gestart ben (en dan bedoel ik met name de Engelse variant) veel contact heb gekregen met jeugdwerkers wereldwijd. Het was een reden om eens bij de Britten te gaan kijken op de Youthwork Summit en nu wilde ik toch de grote oversteek eens wagen naar Amerika.
Omdat ik zelf in Amerika gewoond heb (sterker nog: ik ben daar voor het eerst jeugdwerk gaan doen!) is de cultuur mij niet vreemd, inclusief de jeugdwerk-cultuur. Dat is wel handig op zo’n conferentie, waar daar loop je toch wel tegen grote verschillen aan in vergelijking met Nederlandse conferenties, zoals bijvoorbeeld Innov8 waar ik vorig jaar ook was.
Allereerst is de SYMC veel groter, er waren meer dan 2000 jeugdwerkers aanwezig. Dat geeft wel een enorme sfeer in de gezamenlijke sessies moet ik zeggen. Maar de opzet is ook wel typisch Amerikaans: groots, de nodige show en entertainment, professioneel, maar met veel humor (al is dat niet altijd mijn humor moet ik erbij zeggen). Hieronder staat een leuk filmpje met de highlights (en als je heel goed kijkt zie je mij ook nog voorbij komen, uiteraard tussen de boeken
Workshops
De workshops en tracks die geboden worden tijdens de conferentie zijn echt geweldig. De sessies zijn telkens twee uur en je kunt ervoor kiezen om de hele conferentie naar dezelfde spreker te luisteren (full track of deep track), twee keer twee (half tracks) of losse workshops te bezoeken. Dat laatste heb ik gedaan om zoveel mogelijk mee te krijgen.
Degenen die de workshops en tracks geven zijn echt de grote namen in het Amerikaanse jeugdwerk: Jim Burns, Duffy Robbins, Greg Stier, Mark Oestreicher, noem maar op. Van de grote namen ontbrak met name Doug Fields, maar dat is logisch aangezien hij voor de ‘concurrent’ werkt, namelijk Youth Specialties. Er was ook een giga aanbod aan workshops, meestal zo;n twintig of meer tegelijkertijd.
Workshops die ik heb gedaan:
Preconference (hele dag) met Duffy Robbins over ‘Teaching Teenagers the Bible’: geweldig inspirerend, veel geleerd van een fantastische vent die al jaaaaren in het jeugdwerk zit.
Jim Burns met ‘Family Based Youth Ministry’: eveneens een oude rot in het vak. Als je hem hoort praten realiseer je je weer hoe veel er nog te leren valt. Erg goed!
Tony Myles over ‘Uncommon wisdom for Youth Ministry: hindsights that fuel foresight’: hier zat de winst niet zozeer in het leren van nieuwe dingen, maar in de scherpe vragen die gesteld werden. Tony Myles is een pastor, voormalig youth pastor, en iemand met veel wijsheid.
Mark Cornelison (deed mee aan een editie van ‘The Biggest Loser’) over ‘Facing your Giants’: meer een persoonlijke workshop dan erg jeugdwerk gericht, maar wel goed.
Bo Boshers en Keith Cote over ‘Student led Ministry’: ik had deze beide heren van Willow Creek al eens eerder gehoord en toen waren ze beter. Op zich een zeer interessant onderwerp, maar ze probeerden te veel in te korte tijd te vertellen.
Duffy Robbins
Verder waren er in de gezamenlijke sessies ook geweldige sprekers zoals Greg Stier (zeer aanstekelijk verhaal over gebed), Mark Oestreicher (over hoop, verkorte versie van wat hij ook op de Youthwork Summit had verteld), Jon Acuff (bekend van ‘Stuff Christians like’, maar liet hier zien dat hij niet alleen grappig is, maar ook scherpe inzichten heeft), Jason Ostrander (de hoofdorganisator van het hele gebeuren, had een zeer sterk verhaal over Mozes) en nog veel meer.
Er was diepe aanbidding met Shane & Shane, All Sons and Daughters en nog meer bands die ik niet kende. De Skit Guys waren fenomenaal als altijd en verder waren er tussendoor nog de nodige grappen en grollen van o.a. Joshua Griffin. Verder trad Lecrae op, niet mijn stijl, maar wel erg populair hier).
Iedereen probeert foto’s en videos te maken van LeCrae
Take aways
Wat waren voor mij nou de belangrijkste ‘take aways’?
Het persoonlijk ontmoeten van veel mensen die ik alleen online ken was echt bijzonder. Iedereen was super vriendelijk en hoewel ik één van de weinige ‘buitenlanders’ was, hoorde ik er helemaal bij. Ik heb echt fijne persoonlijke gesprekken gevoerd met veel mensen;
De inclusieve sfeer. Ik vond het erg bijzonder om te zien hoe de grote namen in het jeugdwerk gewoon met mensen stonden te praten na de workshops of in de gangen. Dit is ook echt deel van de visie van de organisatie is dat sprekers het hele weekend aanwezig zijn en beschikbaar zijn;
De aanbidding. Je zou verwachten dat het richting show en entertainment zou gaan, maar het was echt en diep. Van genoten;
De workshops, wat een kwaliteit en wat heb ik veel geleerd! Ik heb echt inspiratie voor tientallen blogs om door te geven wat ik aan nieuwe kennis en inzichten heb opgedaan.
Wat voor mij ook erg gaaf was, was om mijn eigen boek Beyond Small Talk daar te koop te zien (sterker nog: de voorraad die ze daar hadden was zaterdagavond al uitverkocht – yay!). Ik had zelf nog geen fysiek exemplaar in handen gehad (lang verhaal, heeft te maken met de invoerrechten bij opsturen), dus om mijn boek echt in handen te houden was wel heel bijzonder. Ook heb ik allerlei mensen ontmoet van mijn uitgever (Group – de moederorganisatie achter Simply Youth Ministry) met wie ik alleen nog via mail contact has gehad.
Mijn boek! Rechts van mij staat Nadim, mijn contactpersoon bij mijn uitgever
Al met al vond ik het zeer de moeite waard om erbij te zijn. Zozeer zelfs, dat ik alweer voor volgend jaar heb gereserveerd. Ik vond het een geweldig weekend waarin ik echt ben opgeladen, bemoedigd, bijgekomen en geïnspireerd. Super!
Over songteksten wordt vaak gediscussieerd en niet ten onrechte: er zijn nogal wat songs met zeer, zeer discutabele teksten. Vooral in de r&b en de rap hoek komen we veel grove taal tegen, veel geweld en vooral heel veel referenties naar seks op alle mogelijke manieren. Wat dat laatste betreft is er wel veel veranderd in de laatste twintig, dertig jaar. Waar Madonna in mijn jeugd nog als obsceen werd beschouw met haar nummer ‘Like a Virgin’, is er nu weinig meer wat nog schokt.
In 1990 bracht de inmiddels volledig in de vergetelheid geraakte band 2LiveCrew een nummer uit met de veelzeggende titel ‘I’m so horny’. In deze songtekst wordt expliciet verwezen naar orale en anale seks en zelfs naar seksueel geweld tegen vrouwen. Toch werd de band in een rechtszaak vrijgesproken van ‘obsceniteit’ door de Amerikaanse jury. Hun oordeel was dat de tekst ‘comedy’ was, grappig, maar zeker niet obsceen. Eén van de juryleden merkte op dat ‘in deze tijd dit de taal is van de jeugd’.(1)
Destijds was Madonna’s ‘Like a virgin’ redelijk schokkend, nu zijn we heel wat grovere taal gewend.
Dat jongeren vaak en graag naar muziek luisteren, zal geen geheim zijn. Maar dat het hen niet alleen gaat om de muziek zelf, maar (juist) ook om de songteksten, is niet altijd even duidelijk.
Jongeren kunnen een nummer eindeloos luisteren als ze zichzelf herkennen in de songteksten. Neem bijvoorbeeld Katy Perry. Deze jonge zangeres (die overigens uit een christelijk voorgangersgezin komt) is bepaald geen voorbeeld voor meiden. Ze werd berucht met het nummer ‘I kissed a girl and I liked it’. Maar ook zij heeft teksten die tieners enorm aanspreken. In haar song ‘Part of me’ zingt ze dit (‘Sticks and stones’ is overigens een uitdrukking voor woorden die pijn doen, bijvoorbeeld scheldwoorden, pesten of beledigingen):
Throw your sticks and stones
Throw your bombs and your blows
But you’re not gonna break my soul
This is the part of me that you’re never gonna ever take away from me
Dit zijn woorden die jongeren die bijvoorbeeld gepest worden diep kunnen raken. Hier kunnen ze troost uit halen, kracht. Het idee dat iemand als Katy Perry weet hoe zij zich voelen, maakt dat jongeren zich begrepen voelen. Het geeft een enorme identificatie met de persoon van de artiest en niet alleen met de muziek.
Adele is een voorbeeld van een artiest naar wie jongeren (ook) luisteren vanwege haar teksten.
In een eerdere post over waarom we jongeren moeten aanspreken in de zondagse preek heb ik al wat van mijn gedachten gedeeld. Ik wil daar vandaag nog weer eens van een andere kant naar kijken.
Jongeren zijn de kerk van nu
Ik hoor het mensen vaak zeggen: ‘jongeren zijn de kerk van de toekomst’. Nee, jongeren zijn de kerk van nu. Ze zijn niet diegenen die straks deel gaan uitmaken van de kerk, dat doen ze nu al. Ze hebben nu al van God de gaven en talenten gekregen om te dienen in de gemeente, dus laten we hen die ruimte geven en hen erbij te betrekken. Laten we jongeren ook laten voelen dat ze erbij horen, dat ze deel zijn van datzelfde lichaam. En hen aanspreken in de preek is een hele goede start om hen dat gevoel te geven.
In hoeverre voelen jongeren zich aangesproken door de zondagse preek?
We zijn in een aantal blog posts aan het verkennen wat jij als jeugdleider praktisch kunt doen om je predikant (voorganger, dominee, enz.) te dienen. We hebben het gehad over het belang van gebed voor je predikant en over hoe goed het is om het niet publiekelijk oneens te zijn. Vandaag bespreken we een derde aspect: gezeur voorkomen.
Je wilt niet weten wat predikanten aan gezeur over zich heen krijgen. Denk aan gemeenteleden of bezoekers die ergens ontstemd over zijn, maar ook aan andere bedieningsleiders of kerkelijk werkers. De één klaagt dat de preek te moeilijk was, de ander dat het te koud was in de kerk, een derde dat het licht in de rolstoel wc het nog steeds niet doet.
Weet je wat jij kunt doen als jeugdwerker om je predikant te dienen? Nog meer gezeur voorkomen. Ik kan drie hele praktische dingen bedenken die je kunt doen om te voorkomen dat jouw predikant nog meet gezeur op zijn bord krijgt:
1. Ruim alles op
Mijn uitgangspunt was altijd dat ik het schoner en netter wilde achterlaten in het gebouw dan we het hadden aangetroffen. Voor jeugddiensten maakten we bijvoorbeeld gebruik van de ‘grote zaal’ en dus checkte ik vaak na afloop persoonlijk of alles weer op zijn plek stond, we geen troep hadden achtergelaten, enz. Ook de jeugdsoos werd wekelijks door mij nagelopen of het er toonbaar uitzag. Daarmee voorkwam ik dat een koster of iemand die na ons die ruimte wilde gebruiken wat te klagen had.
Je troep opruimen en schoonmaken is een hele praktische manier om je predikant te dienen – het voorkomt gezeur van anderen
Naast het niet publiekelijk oneens zijn met je predikant (of dominee of voorganger, net welk woord je prefereert), is er nog iets belangrijks wat je kan doen om je predikant te dienen en te ondersteunen: gebed.
Gebed is aan de ene kant een onderwerp waar we als christenen veel over praten, maar tegelijkertijd is het iets wat zeer onderschat wordt. Voor iemand bidden is het belangrijkste wat je voor een ander kan doen, niet alleen omdat het die ander verandert, maar omdat het jou verandert. Dagelijks bidden voor je predikant zal je helpen om hem (of haar, voor de leesbaarheid gebruik ik hier de mannelijke vorm) beter te begrijpen, om meer empathie en liefde te krijgen en zal je uiteindelijk helpen je predikant beter te dienen. Ik heb met heel wat moeilijke mensen gewerkt en elke keer weer bleek gebed de sleutel om veranderingen teweeg te brengen…vooral in mij.
Bid jij met regelmaat voor je predikant?
Er zijn drie manieren waarop je je predikant kan dienen met gebed: Verder lezen…
We weten het allemaal: een leider zijn betekent dienen. Het betekent de mensen in je team dienen, de tieners en jongeren in je jeugdwerk dienen, de kerk dienen als geheel. Maar een leider zijn betekent ook de mensen dienen die boven je geplaatst zijn, zoals je predikant (*). Je predikant dienen, hoe doe je dat? Daar gaan we een paar posts aan wijden en we beginnen met een wat controversieel punt: dienen terwijl je het niet met je predikant eens bent.
Je predikant is misschien een geweldig geestelijk mens, maar dat wil niet zeggen dat je het altijd met elkaar eens bent. Er zullen tijden en momenten zijn dat je het zelfs sterk oneens bent. Dienen betekent dat je dergelijke meningsverschillen privé houdt als een manier om respect te tonen voor je predikant. Maak er een regel van om het nooit publiekelijk oneens te zijn met je predikant, tenzij de omstandigheden daar echt toe vragen. Als je namelijk je meningsverschillen wel publiek maakt, loop je het risico jezelf te beschadigen, de ander en de groep.
Wat doe jij in geval van onenigheid met je predikant, maak je het publiek of niet?
Over een ruime maand ga ik weer naar Engeland om voor de derde keer de Britse Youthwork Summit te bezoeken die dit keer in Birmingham plaatsvindt (18 mei – het Pinksterweekend). De vorige twee keer waren echt ontzettend goed, dus ik kijk ernaar uit om er weer heen te gaan. Het is natuurlijk even een onderneming vanuit zuid-Duitsland, maar het is echt de moeite waard, zowel voor de inhoud als voor de contacten.
